Huisvesting

Bedouienen in de Sinaï hebben altijd gewoond in lange lage zwarte tenten van geiten- of kamelenhaar, geweven door de vrouwen van de stam. Om die reden worden de tenten ook wel "Huis van haar" genoemd (Bayt Shaar). De tent wordt gestut door een aantal lange centrale stokken in het midden, en kleinere stokken aan de zijkanten, voor- en achterkant. Het aantal stokken is een maat voor de rijkdom en sociale status van de eigenaar van de tent.

Een bedouienentent is gewoonlijk verdeeld in 2 ruimtes, gescheiden door een geweven gordijn (ma'nad). Het ene deel is bestemd voor de mannen en voor de ontvangst van gasten (mag'ad, ofwel zitkamer). Het andere gedeelte is voor de vrouwen. Ze koken hier ook, en ontvangen vrouwelijke gasten. Dit deel wordt maharama genoemd, ofwel vrouwenruimte.

De tent is uitstekend geschikt voor het nomadische leven in de woestijn: hij kan binnen een uur opgebroken worden en klaar zijn voor vertrek. Omdat de haren waarvan de tent gemaakt is uitzetten als ze nat worden, is de tent behoorlijk goed waterdicht. In de koude nachten biedt de tent voldoende warmte, en in de hitte overdag kunnen de zij- en achterkanten opgerold worden waardoor de wind er doorheen kan waaien. Er ontstaat zo een koele plek met schaduw.

Kleding

Bedoeienen weten uit ervaring dat de beste bescherming tegen zon, wind en zand een volledige bedekking van de lichaamsdelen is. Traditioneel dragen ze lange wijde jurken, die hen van kop tot teen bedekken.

De mannen dragen vaak een lang katoenen shirt met een riem, en daarover heen een loszittende lange jurk. De jalabiyya, een lange jurk met capuchon, wordt ook veel gedragen. In de wintermaanden dragen ze hieroverheen een jas van dierenhaar. Om het hoofd gaat een grote doek (kufiyya) met een koord (agal). Het koord is belangrijk, het houdt niet alleen de doek op z'n plaats maar is ook een symbool van de dragers' vermogen om de verplichtingen en verantwoordelijkheden van het "man-zijn" te kunnen dragen. De kleur van de hoofddoek kan verschillen, en is vaak binnen een stam hetzelfde. Zo zie je rond Dahab, waar de Muzeina's leven, meestal een lichtpaarse hoofddoek.

De vrouwen dragen enkellange jurken met lange mouwen, met daar onder een lange broek. De jurken zijn vaak prachtig versierd, en kunnen allerlei kleuren hebben. De hoeveelheid versieringen is weer een maat voor de rijkdom en sociale status. Alle vrouwen moeten hun haren bedekken. Met name getrouwde vrouwen dragen een zwarte doek (tarha) over hun hoofd, en hun gezichten gaan schuil achter een sluier (burga). Als de vrouwen een baby hebben, dan dragen ze deze meestal in een soort draagzak op hun rug. Die draagzak wordt ook aan het hoofd bevestigd, en wordt zo dus een onderdeel van de hoofdtooi.

De sluier is erg belangrijk. Vanaf de puberteit horen vrouwen hun gezicht niet te tonen aan mannen die geen naaste familie zijn. De sluier is vaak versierd met zilveren muntjes: hoe meer zilver een vrouw draagt, hoe hoger haar sociale status. De vrouwen zijn trots op hun sluiers, en beschouwen het als een deel van hun schoonheid. Op de sluier zitten ook vaak allerlei gekleurde steentjes, en zelfs koraal. Dit zijn amuletten: de kleur blauw bijvoorbeeld geeft bescherming tegen het "boze oog", stukjes koraal garanderen welvaart, en amber brengt een goede gezondheid. Deze sluier dragen ze niet als ze op een gewone dag aan het werk zijn, maar als ze het kamp verlaten of mannen in hun huis ontvangen die geen naaste familie zijn.

Kleine kinderen dragen eigenlijk alles wat voorhanden is, en kunnen er behoorlijk westers uitzien. Uiteraard worden alle kleren door meerdere kinderen gedragen, aangezien er geen geld is om elk kind van nieuwe kleding te voorzien.