Proto-Sinaitische inscripties

In 1908 werd in het gebied rond Serabit el Kadim een bijzondere ontdekking gedaan. Er werden 8 tabletten gevonden, met een tot dan toe onbekend soort inscripties. Het schrift werd proto-Sinaitisch (of oud-Kanaanitisch) genoemd, en nu wordt algemeen aangenomen dat dit de voorloper is van het alphabet zoals wij het kennen.

De inscripties bleken te stammen uit de tijd rond 2000 voor Christus, en het is het eerste schrift waar een teken een klank uitbeeldt in plaats van een heel woord of een gebeurtenis. Het schrift is duidelijk afgeleid van de bekende Egyptische hierogliefen. Er is lang gedacht dat rond 1700 voor Christus, toen de Sinai door Egyptenaren werd veroverd, de lokale bevolking een klein aantal (30) hierogliefen van de Egyptenaren heeft overgenomen om hun eigen taal te kunnen schrijven. Later zijn er echter ontdekkingen gedaan in Egypte, waaruit bleek dat er inscripties in het proto-Sinaitisch voor kwamen die dateerden van rond 2000 voor Christus.

Het blijft een fascinerende gedachte hoe de bevolking van de Sinai 2000 jaar geleden heeft besloten welke 30 hierogliefen ze van de Egyptenaren over namen, en welke klank er dan bij een bepaald "plaatje" hoorde, terwijl tot dan toe zo'n plaatje altijd een heel woord of een gebeurtenis had uitgedrukt. Dit schrift is tot ongeveer 1100 voor Christus in gebruik geweest.

Armeense inscripties

Op veel plaatsen in de Sinai komen we Armeense inscripties tegen. De oorsprong van deze taal ligt niet in het huidige Armenie, maar in de Balkan, en de taal is een afstammeling van het proto-Sinaitische script. Vanuit Zuid-Oost Europa kwamen de Armeniers tussen de 8e en de 6e eeuw voor Christus naar Klein-Azie, en van daaruit naar hun huidige vaderland ten oosten van de Zwarte Zee. Het Armeens wordt nu nog steeds gesproken door ongeveer 3 miljoen mensen, verspreid over de hele wereld.

De Armeense inscripties in de Sinai zijn zonder uitzondering gemaakt door pelgrims, die in grote karavanen (tot 800 personen met kamelen) op weg waren van Jerusalem naar Mt Sinai en het Katharina klooster, tussen de 7e en 12e eeuw na Christus.
Op de bekende pelgrim-routes kom je op verschillende plaatsen hetzelfde handschrift tegen, en soms ook dezelfde naam. De inscripties zijn relatief klein, en allemaal dicht bij de grond. Ze zijn meestal te vinden op de noord- en oosthellingen van een rots, wat waarschijnlijk te maken heeft met het feit dat ze gemaakt werden tijdens een rustpauze van de karavaan: deze hellingen lagen op dat tijdstip in de schaduw.

In Wadi Haggag, bij de Rock of Inscriptions, zijn veel Armeense inscripties te bewonderen. Er wordt gesuggereerd dat dit komt omdat dit een belangrijke rustplaats voor de karavanen was. Na twee weken door de woestijn trekken vanaf Jerusalem, was hier niet alleen de nabijheid van een oase (Ain Khudra), maar dit was vooral de eerste plaats van waaruit de bergen bij Mt Sinai, het reisdoel, te zien waren. Men gaat er van uit dat de pelgrims hierdoor zo opgewonden werden dat ze hun gedachten in de rotsen gingen krassen. Op zich zou de nabij gelegen White Canyon een veel geschiktere rustplaats zijn: dichter bij de oase, en meer beschut, maar……. van hieruit waren de bergpieken niet te zien!

Nabateese inscripties

De Nabateers leefden 3500 jaar geleden in het gebied dat we nu kennen als Jordanie, Syrie, Saoedi-Arabie en Zuid-Israel. De hoofdstad van dit volk was Petra, en ze leefden voornamelijk van handel via verschillende karavaanroutes. Het gebied waarin ze leefden was extreem droog, maar door het aanleggen van ondergrondse waterkanalen konden ze water van ondergrondse bronnen in de bergen via tunnels naar de droge landbouwgronden brengen.

Zoals elk volk wat handel dreef in die tijd, hebben ze overal langs de karavaanroutes inscripties in de rotsen achter gelaten. De inscripties in de Sinai dateren vooral uit de jaren 150 tot 252. De Nabateers waren Arabieren, en uit hun schrift is honderden jaren later het huidige Arabisch ontstaan.

Egyptische inscripties

Zoals je in andere hoofdstukken over de woestijn kunt lezen, kwamen de Egyptenaren in grote getalen naar de Sinai om daar de turquoise-mijnen te exploiteren. Voornamelijk in de gebieden van deze mijnen, rond Serabit el Khadim, zijn dan ook veel inscripties te zien van de oude Egyptenaren. In die tijd werd een reis naar de Sinai als een groot avontuur gezien. Niet alleen omdat het een lange reis was, maar vooral door de vele gevaren die de trip over zee en land met zich meebracht, het vreemde klimaat, en de (voor Egyptenaren) nog vreemdere inwoners van het gebied.
Een mooi voorbeeld hiervan is een verhaal wat samenhangt met een inscriptie die langs het pad naar de tempel van Serabit el Khadim is aangetroffen: een bootje. Het verhaal staat bekend als "the tale of the shipwrecked sailor". Het is geschreven tijdens de 12e dynastie, op papyrus, en ligt nu in het museum in Leningrad.

Het verhaal gaat over een man die een reis naar Bia, de oude naam voor Sinai, heeft gemaakt. Hij maakte zijn reis via de Rode Zee, op een schip dat 60 meter lang was, en 20 meter breed. Er ware 120 mensen aan boord, die op weg waren naar de turquoise-mijnen in de Sinai. Tijdens een hevige storm verging het schip, en alle opvarenden verdronken, behalve de verteller. Hij spoelde aan op een onbewoond eiland, waar hij drie dagen lang in eenzaamheid afwachtte. Op de derde dag kwam er een enorme aardbeving, die veroorzaakt werd door een slang van 15 meter lang. Het lijf van de slang was bedekt met goud. De slang vraagt aan de man "waarom ben je hier? Als je het me niet direct vertelt, verander ik je in as". De man vertelt zijn verhaal, en de slang krijgt medelijden met de man. Om hem te troosten vertelt de slang wat er met hemzelf gebeurd is op het eiland. Ooit leefden er 75 slangen op het eiland, totdat er een ster uit de hemel viel, die alle slangen, op hemzelf na, verbrand heeft. In feite zijn ze dus lotgenoten. Hij vertelt de man dat er over 4 maanden een schip zal komen om hem naar huis te brengen. De man is de slang erg dankbaar, en belooft hem allerlei giften. De slang lacht hierom, want hij is zelf rijk genoeg. Uiteindelijk komt het schip om de man naar huis te brengen. Hij krijgt van de slang een schat aan rijkdommen mee, die hij bij thuiskomt aan de Farao overhandigt. Hiervoor wordt hij door de Farao rijkelijk beloond.

De rotstekeningen van een boot drukken voornamelijk het verlangen uit om snel en veilig weer huiswaarts te keren. (zie foto)

Om de kans hierop zo groot mogelijk te maken, werden er ook allerlei offer-taferelen in de rotsen gekrast. (zie foto)