Gezondheid

De gezondheidszorg in Egypte laat te wensen over en grote veranderingen zijn dringend nodig. De Egyptische overheid heeft in het laatste vijfjarenplan (2002-2007) ongeveer 2,9 miljard US dollar uitgetrokken om de kwaliteit van de zorg te verbeteren. Dit komt overeen met 4 procent van de totale geplande overheidsinvesteringen. Geboortebeperking, zwangerschapszorg, vaccinatie van kinderen en anti-epidemieprogramma's hebben prioriteit en er zal een groot aantal ziekenhuizen worden gebouwd. Het aantal ziekenhuisbedden en artsen per inwoner is niet eens zo slecht in Egypte, maar de zorg is onevenredig over het land verdeeld. Ongeveer 30% van de ziekenhuisbedden is in Cairo te vinden.

De situatie in de Sinaï is in feite hetzelfde: er is goede medische zorg in de grote toeristenplaatsen, maar de bedouienen in de woestijn profiteren hier nauwelijks van. Tijdens de Israëlische bezetting was de situatie een stuk beter: er werden 11 klinieken gebouwd speciaal voor de bedouienen. Toen Egypte de grond weer in handen kreeg zijn die klinieken helaas verwaarloosd, en ze zijn nu nauwelijks meer operationeel.

Kenmerkend en schrijnend zijn de woorden van een bedouienenmoeder, waarvan het dochtertje ziek is: "Where else in Egypt would it be impossible for me to seek treatment for my three-year-old daughter? Doctors here couldn't treat her, they said, because they don't have the equipment. I cannot afford to go to Suez or Cairo every time we need to see a doctor; nor can I pay to have her treated privately."

Dat de bedouienen dringend behoefte hebben aan medische zorg mag duidelijk zijn. Ze zijn arm, leven onder zware omstandigheden, en door inteelt komen allerlei ziektes naar boven. Ook hebben onderzoeken uitgewezen dat bedouienenkinderen in de Sinaï significant te klein zijn voor hun leeftijd. Waarschijnlijk heeft dit met het voedingspatroon op zeer jonge leeftijd te maken. Volwassen bedouienen hebben een normale lengte, maar tijdens het onderzoek vertelden zij allemaal dat het vroeger 's winters meer regende en dat de bronnen langer water hadden. Waarschijnlijk heeft de generatie die nu volwassen is, op jonge leeftijd betere voeding gehad doordat de omstandigheden toen beter waren.

De laatste jaren begint er iets meer aandacht van de Egyptische overheid te komen voor de gezondheidszorg in de Sinaï, maar het is een zeer langzaam proces.

Als laatste: wie de bedoeinen ontmoet zal het vrijwel direct opvallen dat ze bijna zonder uitzondering bruine vlekken op hun tanden hebben. De eerste conclusie die vaak getrokken wordt, "die tanden zijn rot", is onjuist. De bruine vlekken worden veroorzaakt door een erfelijke aandoening, die niks met tandrot te maken heeft.

School

Egypte kent een leerplicht voor alle kinderen van 6-12 jaar, en het basisonderwijs is gratis.

Door het nomadisch bestaan van de bedouienen duurde het tot 1981 voordat de eerste school in dit gebied gebouwd werd. Deze werd overigens gebouwd door de Israëlis, tijdens de bezetting. Een schooldag duurt van 8:00 tot 13:00 en op vrijdag zijn de kinderen vrij (soms ook op zondag). De kinderen krijgen veel Koran-onderwijs, maar ook Modern Standaard Arabisch, rekenen, aardrijkskunde, Arabische geschiedenis, tekenen en gymnastiek. Vanaf 10 jaar krijgen ze ook Engels.

De leerkrachten op de scholen zijn Egyptenaren, en zij zien de bedouienen niet als volwaardige landgenoten. Hierdoor lijkt het onderwijs op papier misschien heel wat, in de praktijk is de kwaliteit zeer matig.

Weer een illustratief stukje uit een interview: ""My son is eight years old, and he's been at school for three years. He cannot read. Can you believe that? The school teachers won't help him. They tell my son, 'you Bedouins, you will never be educated.'"

Als je op safari gaat zul je merken dat de kinderen je vaak om pennen of schriften vragen. De reden hiervoor is nogal triest: ze worden geacht met pen en schrift naar school te komen, en gezien de grote armoede in dit gebied kan het gezin dat niet altijd betalen. Ook kan het gebeuren dat een pen bijvoorbeeld leeg is, maar dat er pas over een aantal dagen iemand naar een plek gaat waar een nieuwe pen gekocht kan worden. In de tussentijd zal het kind dan op school met een boze leerkracht te maken krijgen.